Johnston Canyon: dolny wodospad czy górny wodospad?
Szlak przez Johnston Canyon prowadzi do dwóch wodospadów, a wycieczki z tej strony nie dochodzą do obu. Dolny wodospad to krótki spacer; do górnego trzeba równo podchodzić. Poniżej szlak odcinek po odcinku, a potem to, która wycieczka dochodzi dokąd.
Szlak w liczbach
Oba wodospady leżą na jednym szlaku od parkingu przy Bow Valley Parkway. Dane pochodzą z ogłoszeń wycieczek, więc traktuj je jako przybliżone, a nie dokładne.
| Punkt | W jedną stronę od początku szlaku | Podejście | Atrakcja |
|---|---|---|---|
| Dolny wodospad | Około 1,2 km | Około 50 m | Tunel w skale prowadzący na platformę naprzeciw wodospadu |
| Górny wodospad | Około 2,7 km | Około 135 m | Wysoki wodospad na końcu kanionu, zimą często zdobywany przez wspinaczy lodowych |
| Ink Pots | Mniej więcej 3 km za górnym wodospadem | Więcej podchodzenia | Źródlane stawy na łące; żadna wycieczka tu nie dochodzi |
Droga powrotna dodaje ten sam dystans. Wyprawa tam i z powrotem do górnego wodospadu to około 5,4 km, więc licz kilka godzin z postojami, a po lodzie dłużej.
Kładki przykręcone do ścian kanionu
Pierwszy odcinek jest powodem, dla którego ludzie tu przyjeżdżają. Stalowe kładki wiszą na ścianach z wapienia i prowadzą ścieżkę nad Johnston Creek tam, gdzie wąwóz jest zbyt wąski na zwykły szlak.
Barierki biegną po obu stronach, a strumień płynie tuż pod spodem, w niektórych miejscach otwarty nawet zimą. Na mrozie stalowe kraty zatrzymują ubity śnieg, dlatego wycieczki wydają raki lodowe.
Latem te same kładki biegną nad szybką, zieloną wodą, a mgiełka z wodospadów utrzymuje skałę ciemną i mokrą. Stal bywa wtedy też śliska, więc w każdej porze roku przydają się buty z dobrą przyczepnością.
Między kładkami ścieżka łagodnie wspina się przez las. Odcinki szlaku przez całą zimę leżą w cieniu i to właśnie te są oblodzone.
Dolny wodospad i tunel w skale
Dolny wodospad pojawia się po około 1,2 km. Most przechodzi przez strumień, a krótki naturalny tunel w skale prowadzi na małą platformę tuż przed wodospadem.
Zimą wodospad zamarza w kolumny i zasłony, a mgiełka pokrywa wylot tunelu. W godzinach szczytu spodziewaj się kolejki na platformę, bo mieści tylko garstkę osób.
Latem pojawia się odwrotny kłopot. Tunel może się wypełnić mgiełką, a kto zatrzyma się na platformie, zwykle wychodzi wilgotny.
Tu wielu przypadkowych spacerowiczów zawraca. Dotychczasowe podejście jest łagodne, więc dolny wodospad pasuje rodzinom z małymi dziećmi i każdemu, kto ma mało czasu.
Dalej do górnego wodospadu
Za dolnym wodospadem szlak wspina się równiej, a kładki ustępują miejsca leśnej ścieżce. Przewyższenie do górnego wodospadu to około 135 m, które na lodzie wydaje się bardziej strome.
Po drodze wzdłuż strumienia pojawiają się mniejsze kaskady. Na górze platforma widokowa wychodzi na górny wodospad, wyższy z dwóch.
Zimą na zamarzniętym górnym wodospadzie często są wspinacze lodowi, zabezpieczeni liną na filarach lodu. Obserwowanie ich bywa atrakcją spaceru, choć nic nie gwarantuje, że się pojawią.
Oba wodospady z przewodnikiem i rakami
Dzienny spacer po lodzie Discover Banff pokonuje pełne 2,7 km do górnego wodospadu i po drodze zatrzymuje się przy dolnym. Około 4 godzin z Banff.
Która wycieczka dokąd dochodzi
Tylko jedna wycieczka z tej listy wymienia w ogłoszeniu oba wodospady. Pozostałe kończą się niżej albo nie mówią.
- Dzienny spacer po lodzie Discover Banff, ~67 €: dolny wodospad i jaskinia, a potem w górę do górnego wodospadu
- Wieczorny spacer po lodzie Discover Banff, ~67 €: ogłoszenie nie mówi, jak daleko dochodzi
- White Mountain: rower elektryczny i spacer, ~123 €: spacer z przewodnikiem do mostu przy dolnym wodospadzie, latem
- Całodniowa wycieczka Rockies Journey, ~50 €: zimowy szlak i jaskinia aż do zamarzniętych wodospadów w okolicy dolnego wodospadu
Jeśli porównujesz z wieczornym spacerem, dzienny jest pewniejszy, gdy celem jest górny wodospad. Nasze porównanie dnia i wieczoru omawia oba spacery dokładnie.
Wycieczka rowerowa większość godzin przeznacza na jazdę, więc spacer jest krótki. Nasz przewodnik po wycieczce rowerowej opisuje ten dzień, a tekst o dniu nad Lake Louise wyjaśnia, jak mało czasu na kanion zostawia wycieczka nad jeziora.
Ink Pots, dla spacerowiczów na własną rękę
Szlak biegnie dalej za górnym wodospadem, mniej więcej 3 km do Ink Pots, grupy zimnych źródlanych stawów na otwartej łące. Żadna wycieczka z tej strony nie dochodzi tak daleko.
To długi dzień na piechotę, a zimą górny szlak ma mniej ruchu i mniej ubitego śniegu. Nasz tekst o Johnston Canyon bez wycieczki opisuje parking i raki, jeśli chcesz spróbować.
Wybór, jak daleko iść
Jeśli masz wolne popołudnie i zwykłą kondycję, idź do górnego wodospadu. Podejście jest równe, a nie trudne, a drugi wodospad wynagradza dodatkowy wysiłek.
Jeśli masz małe dzieci albo mało czasu, dolny wodospad daje kładki i tunel. Nasz tekst o tym, co widać w zamarzniętym kanionie wyjaśnia lód na obu odcinkach, a ile kosztuje każda wycieczka zestawia ceny obok siebie.
Zawrócenie nic nie kosztuje, bo szlak biegnie tak samo tam i z powrotem. Na samodzielnym spacerze możesz ruszyć za dolny wodospad i zdecydować przy pierwszym stromym odcinku.